Pamięć

Teatru

Ciemny korytarz. Półki obklejone biało-czerwoną, ostrzegawczą taśmą. Na nich metalowe rurki i czarne worki. Między półkami, na stojaku kostium. Czarne, wysokie nakrycie głowy ozdobione złotymi łańcuszkami. Na nakrycie głowy zarzucona długa, czarna, prześwitująca chusta ze złotym haftem. Spod niej wystaje szeroka, falbaniasta spódnica.
Czarno-biała fotografia. Na ogromnym, rozwieszonym materiale namalowany nocny pejzaż: góry, jasne skały, księżyc w pełni. W materiale wycięta duża dziura. Przez nią widać metalową drabinę i nogi osoby na niej stojącej.
Okładka tygodnika “Goniec”. Na środku portret młodej kobiety profilem. Ubrana jest w białą, dopasowaną sukienkę. Ciemne, gładkie włosy upięte, ozdobione drobnymi kwiatami. Kobieta ma lekko pochyloną głowę. Brodę podpiera złożonym wachlarzem. Wokół zdjęcia narysowana wymyślna ramka.
Zdjęcie niewyraźne, kontury rozmazane, gdzieniegdzie odbija się światło. Scena posypana piaskiem, w tle duża wydma. Na środku siedzi dziewczyna, przykrywa głowę folią termiczną. Obok niej chłopak. Krzyczy. Ciemna grzywka wchodzi mu w oczy. Dookoła nich chodzą inni.
 Sepia. Zdjęcie ze spektaklu. Trzech mężczyzn w surdutach siedzi przy niewielkim stole. Mają poważne miny, marszczą brwi. Grają w karty.
Rozświetlony ekran w różowe i niebieskie plamy. Przed nim tańczy para. Trzymają się za ręce. Z sufitu zwisają pojedyncze żarówki na cienkich kablach. Między nimi zawieszone trzy postaci. Mężczyzna z prawej podkurcza nogi, przygląda się tańczącym. Para z lewej odtwarza ich ruchy.
Czarno-białe zdjęcie orkiestry. Wśród muzyków w garniturach jedna muzyczka w zwiewnej sukience.
Tańczący mężczyzna w białym golfie i spódniczce w kształcie płatków kwiatów. Szeroko rozkłada ręce, przymyka oczy. Na twarzy różowe refleksy. W tle ekran. Na nim projekcja: różowe kwiaty i ludzka sylwetka na zielonkawym tle. ​​​​​​​
Sepia. Zdjęcie widowni wykonane ze sceny. Publiczność ubrana w ciemne, odświętne ubrania - suknie, garnitury, mundury. Górne balkony przepełnione, bliżej sceny więcej wolnych miejsc. W orkiestronie siedzą muzycy.
Zasłonięta, beżowa kurtyna. Przy niej, tyłem do aparatu stoi kobieta. Pochyla głowę, opiera dłonie na biodrach.
Czarno-białe zdjęcie ze spektaklu. Z przodu trzy osoby w kostiumach chłopów. Głowy zakrywają duże maski. Uproszczone twarze nadają im wygląd postaci z kreskówek. Z tyłu tłoczy się reszta obsady. Przyglądają się im z niepokojem.
Zdjęcie robione z tyłu sceny. Aktorzy kucają, klękają, podpierają się kosami. Niektórzy uśmiechnięci, część trzyma bukiety kwiatów. Za nimi publiczność. Klaszczą na stojąco.
Widok od dołu na elementy scenografii spektaklu lalkowego, cztery materiałowe głowy. Każda kolejna mniejsza od poprzedniej, włożone jedna w drugą jak matrioszka. Do tyłu każdej głowy doczepiony krótki skórzany pasek ze sprzączką.
Zdjęcie pewnego siebie dojrzałego mężczyzny w długiej, białej koszuli, kurtce i pasiastych spodniach. Ma rozpuszczone włosy sięgające ramion i futrzaną czapkę. Jedno ze zdjęć pokolorowane. Na innym mężczyzna zdejmuje czapkę, macha nią.
Stefan Okołowicz (2002)
Czarno-białe zdjęcie niezapełnionej widowni. Z lewej siedzi kilka osób. Na środku stół mikserski. Przy nim dwie osoby. Mężczyzna wciska klawisze komputera, kobieta zagląda w ekran. Uśmiecha się szeroko.
Czarno-białe zdjęcie. Tuż przy błyszczącej kurtynie stoi krzesło z wysokim oparciem.
Czarno-białe zdjęcie. Na środku długi stół. Obrus zsunięty, część zastawy na na podłodze. Na stole i wokół niego mężczyźni w mundurach. Nad sceną unosi się materiałowo-druciana konstrukcja przypominająca konie w galopie.
Czarno-białe zdjęcie. Zbliżenie na twarze kobiety i dziewczynki. Stykają się policzkami. Dziewczynka ma rozchylone usta. Z zaciekawieniem patrzy w obiektyw.
Wzorzysta scenografia w pastelowych kolorach. Ściany, podesty, zasłony w beżach, różach, błękitach. Na podeście leży młody mężczyzna w ochrowej, pasiastej piżamie. Ma zamknięte oczy. Jedną ręką podtrzymuje ścianę.
Magdalena Hueckel, Tomasz Śliwiński (2023)
Czarno-białe zdjęcie. Biały materiał rozwieszony na tle ciemnej ściany. Ułożony w łuk faluje. W jego zagłębieniu grupa osób. Tłoczą się, obejmują, podnoszą.
Czarno-białe zdjęcie. Z lewej, na sofie para. Kobieta w stroju ludowym leży, patrzy w obiektyw. Mężczyzna wtula się w jej brzuch. Z prawej, w przejściu mężczyzna w czarnym ubraniu. Ma nastroszone włosy. Na ścianie niewielki obraz Matki Boskiej Częstochowskiej.
„Kordyan" (1909)
Strona z gazety. Obok tekstu zdjęcia z procesu twórczego: narady repertuarowe, pierwsze próby czytane w garderobie.
Zbliżenie na duży puf na marmurowej podłodze. Nóżki czarne, obicie jasne. Na pufie leży zdeformowany manekin blondwłosej kobiety od pasa w górę. Lalka okryta jest bladoróżową tkaniną. Spod niej wystaje wykręcona stopa, wygięta ręka i piersi. ​​​​​​​
Czarno-białe zdjęcie. Na środku blondynka w czarnym kombinezonie. Uśmiechnięta unosi gruszkę na wysokość twarzy. Za nią, na bujanych fotelach trzy rozkołysane, rozmazane postaci. Z tyłu namalowane cherubinki.
Czarno-biały portret kobiety w hełmie nurka. Ma makijaż w stylu retro - cienkie, narysowane brwi, kocie kreski, wyraziste, ciemne usta. Kobieta zerka w bok przez porysowaną, lekko zaparowaną szybkę hełmu.
Na środku aktorka z zespołem Downa. Stoi w świetle, reszta sceny wyciemniona. Ma srebrne body z dużym dekoltem i czarną spódniczkę. Do włosów doczepiony biały, gęsty welon. Na czubku głowy sztuczne, beżowe kwiaty. Kobieta stoi wyprostowana. Ręce ugięte w łokciach skierowane na boki.
Ujęcie z góry na szarą podłogę. Przy dolnej krawędzi zdjęcia dwie bose stopy. Na podłodze leży niewielkie lustro w kształcie trapezu. Odbija się w nim naga kobieta. Ma zamknięte oczy, szeroko otwarte usta. Rozkłada ramiona na boki.